در جايي كه امام صادق(ع) اينگونه استدلال مي كنند كه نوابغ بشريت بايد عقل خود را به كار بيندازند و در اعماق كلام آن حضرت به تفكر بنشينند، امام صادق(ع) در اين مورد به كلام خداوند استدلال مي كنند:
و يقولون لولا أنزل...
معناي اين استدلال، اين است كه نزول آيه از سوي خداوند امري است قطعي و تحقق يافته، و خداوند به پيامبرش امر نموده است كه منتظر آن باشد. و اين، آية مورد انتظار از غيب است و مختص به خداوند متعال؛
فقل إنّما الغيب لله.
بنابراين، به خاتم انبياء، اولين شخصيت عالم وجود و عصارة خلقت و بعثت، امر شده است كه مردم را به آية غيب وعده دهد. آيه اي كه به دست فرزند موعودش (ع) تحقق مي يابد و به آنها بگويد:
إنّي معكم من المنتظرين.

وجود عالم، از ابتدا تا انتها، در انتظار آمدن پيامبر خدا بود و او، خود، نيز در انتظار آمدن مهدي موعودش(ع). اين است همان امام مهدي(عج) كه تمامي آنچه دنيا آنرا از دست داده، در وجود او پيداست. او همان كسي است كه تمام پيامبران از آدم تا خاتم، چشم به او دوخته اند.


ياران امام مهدي(ع)، برادران پيامبر

اين همان مقام بزرگ و منزلت عظيم است، كه حديثي معتبر، كه هيچ شكي در سند آن نيست، برآن دلالت مي كند؛ رسول خدا(ص)، خاتم الانبياء و سيد رسولان، منتظر نوادة خويش مهدي موعود(عج) است و ديدار اصحاب او را آرزو مي كند و مي فرمايد:
چقدر دوست دارم برادران خود را ببينم.

و يا اينكه مي فرمايند:
آه كه چقدر مشتاق ديدن برادران خود هستم.

اصحاب به ايشان عرض كردند: آيا ما برادران شما نيستيم. فرمودند:
شما ياران من هستيد، و برادرانم، كساني هستند كه هنوز نيامده اند.

اصحاب عرض كردند كه: اي رسول خدا! چگونه آن دسته از امت خود را كه هنوز نيامده اند، مي شناسيد؟ حضرت فرمودند:
اگر كسي در بين يك گله اسب، اسبي ممتاز و بي نظير داشته باشد، آيا مي تواند او را به راحتي بشناسد يا خير؟

عرض كردند: بله، مي تواند. سپس پيامبر(ص) فرمودند:
برادران من نيز در روز قيامت نوري دارند كه آنها را از ديگران جدا مي كند، و من پيش از آنها وارد حوض مي شوم. و اما آگاه باشيد كه عده اي هم هستند كه از كنار حوض من رانده مي شوند، همچنان كه شتر گمراه رانده مي شود. آنها را خطاب مي كنم: آيا شتاب نمي كنيد، گفته مي شود: آنها بعد از تو تغيير كردند و من مي گويم: دور شويد، دور شويد.1


خادم امام زمان(ع) باشيد

خادم اين و آن نباشيد. آيا مي خواهيد خادم كسي باشيد كه با اندك قدرتي كه به دست مي آورد، خود و شخصيت و تعادل خود را فراموش مي كند، بلكه خادم كسي باشيد كه خداوند به بركت وجود او، آسمان را از فرو افتادن بر زمين نگاه مي دارد.

قدر خودتان را بدانيد و شخصيت والاي خود را به قيمتي ارزان نفروشيد. خود را به خدا بفروشيد، به قرآن و، به صاحب الزمان(ع). انسان چگونه مي تواند عاشق خدا شود، در حالي كه عشق ديگري او را احاطه كرده است؟ يا چگونه مي تواند عاشق صاحب الزمان(ع) شود، در حالي كه عاشق كس ديگري، غير از امام زمان(ع) است؟

مزاج عشق بس مشكل پسند است
قبول عشق بر طاق بلند است

يعني اينكه يكي از صفات عشق، تكبر آن است كه در قبول عاشق حقيقي، بسيار سخت گيري مي كند. هيچ گاه «عدم» را شريك «وجود» قرار ندهيد و هيچ گاه معدوم را با موجود تركيب نكنيد.

با وجود نور وارد تاريكي نشويد و خود را وقف امام زمان(ع) كنيد. امام باقر(ع) به عبدالحميد واسطي فرمودند:
آيا فكر مي كني، كسي كه خود را وقف خداي عزوجل كند، خداوند براي او هيچ گشايشي قرار نمي دهد؟البته. والله، خدا براي او فرج و گشايش قرار مي دهد. خداوند رحمت كند بنده اي راكه خودش را وقف ما كند، خداوند رحمت كند بنده اي كه امر ما را احيا نمايد.

عبدالحميد مي گويد، سؤال كردم: اگر قبل از درك حجت قائم(عج) بميرم چه؟ فرمودند:
كسي كه بگويد، اگر قائم آل محمد(ع) را درك مي كردم، هر آينه، او را ياري مي نمودم، مثل كسي است كه در كنار او شمشير مي زند، بلكه مثل كسي است كه در ركاب ايشان به شهادت مي رسد.
اگر قدم به قدم، در اين مسير پيش برويد، شما از مخلصان هستيد و نه مشركان. به دو كلمه اكتفا كنيد:
ـ حي و قيوم و منزهي كه وجود عالم از اوست؛ و كسي كه عالم وجود به خاطر اوست؛

كه همان صاحب الزمان، ارواحناله الفداست. به غير از اين دو، چيز قابل ذكري وجود ندارد. اگر خودتان را وقف اين دو نماييد، از مصاديق اين حديث شريف مي شويد كه از امام صادق(ع) نقل شده كه ايشان فرمودند:
روزي رسول خدا(ص) در بين جمعي از اصحاب خود، دوبار فرمودند: «خدايا ديدار برادرانم را نصيبم كن.» اصحابي كه دور حضرت بودند، گفتند: اي رسول خدا، آيا ما برادران شما نيستيم؟ حضرت فرمودند: خير، شما ياران من هستيد؛ و برادران من قومي هستند كه در آخرالزمان به من ايمان مي آورند در حالي كه مرا نديده اند. خدا اسامي آنها و پدران آنها را قبل از آنكه آنها را از صلب پدرانشان و رحم مادرانشان خارج نمايد، به من آموخته است. آنها كساني هستند كه پايداريشان بر دين خود، از راه رونده برخار مغيلان و از نگهدارنده آتش سوزان در دست بيشتر است. آنها در ظلمات، چراغ هاي هدايت اند و خداوند آنها را از هر فتنه اي در زمين پر از ظلمت نجات مي دهد.2

اين عبارت را پيامبر، دوبار فرموده اند، نه يك بار. اين جمله، از كسي است كه نفسش، نگاهش، كلامش با عالم وجود برابري مي كند. اصحاب سؤال مي كنند كه آيا ما براداران شما نيستيم؟ مي فرمايند: خير، شما اصحاب من هستيد و برادرانم غير از شمايند.

روح من فداي شما، اي صاحب الزمان(عج)، اي مرد خدايي! تو كيستي كه شاگردان مكتب تو، كساني كه تو آنها را تربيت نموده اي، و خادماني كه شرف خدمت در حضور تو را دارند، به مقامي مي رسند كه برادران پيامبر به شمار مي روند تا جايي كه پيامبر آرزوي ديدار و گفت وگوي با آنان را دارد. چه سرّي در وجود تو نهفته است كه از آن در وجودشان دميده اي؛ اي غيب پنهان خداوند، و اي راز سربستة حق!

اين چه معدني است، در وجود تو و اين چگونه تربيتي است كه آنها را دردينشان سرسخت تر از كسي قرار مي دهد كه در شب تار، تيغ هاي خار مغيلان دست او را مي برند، اما او هيچ اعتنايي به آن نمي كند، يا سرسخت تر از كسي كه آتش گداخته را در دست مي گيرد و هيچ توجهي به سوختن دست خود ندارد؟ اين چه درجه اي از ايمان است كه سبب اشتياق پيامبر به ديدار آنان شده است.

آنها عصارة عالم خلقت و ثمر، درخت نبوت و امامت اند، كساني كه امام(ع) در غيبت خود، آنها را تربيت كرده است. كساني كه با صبر خود، امتحانات الهي را پشت سرگذاشته اند و به مقام برادري پيامبر نايل شده اند، كه مقامي بس عظيم است و بعد از مقام معصومين(ع) قرار دارد. اگرچه اين مقام آنها به درجة مقام اخوت اميرمؤمنان حضرت علي(ع) با پيامبر اكرم(ص) نمي رسد. آنها كساني اند كه با صبر خود و وقف خود براي خدا، و رسول او، و حجت او، به اين مقام بلند دست يافته اند.


پي نوشت ها:
اين سخنراني در تاريخ 14 شعبان 1420 ق. ايراد شده است؛ متن عربي برگرفته از: الحقّ المبين في معرفة المعصومين، علي كوراني
1. صفار، بصائر الدرجات، ص 104 و در صحيح مسلم النيسابوري: ج1، ص150.
2. صفار، همان، ص 104؛ عباس بن معروف از طريق نجاشي و او از طريق حماد بن عيسي، و او از كساني است كه و حمادبن عيسس از ابي الجارود، به توفيق شيخ مفيد(ره) مورد وثوق است، و او نيز از ابوبصير، نقل كرده اند.